Göz

Şux mahnıların eşidildiyi səhərlərdə,

Uzaq şəhərlərdən duman çıxır.

Kiminin incə bel stəkanında,

Kiminin də soyuq kəsmiş nəfəsində,

Hər kəs ölür bu dünyada.

Cənab sənətkar,ölməyi hər kəs bacaran

Yumru dünyada,gərək elə öləsən ki,

”Dənizin mavisinə,

günəşin sarısına,

az baxdım deməyəsən.”

Dənizindən duman axan,gözlərindən oxunur.

Qırışları dərin olan,adamların arxasından

Quşlar ən şux nəğməsini pıçıldayar,

Uzaq sahillərdə, dumanlı gəmilərdə.img_4065

 

 

 

Advertisements

Buruqlar küçəsi

 

 Bakı hər il olduğu kimi yenə öz payızını yaşayırdı. Mən isə Tolstoy küçəsində yerləşən evimin eyvanından payıza baxırdım.

  Haşimoto olduqdan sonra oyandığım bütün səhərlər həkimin yazdığı dərmanı içib, səhər yeməyinə kimi yarım saat gözləməli olurdum. Bu zaman dilimini eyvanımdan insanların qarışqa kimi o yan-bu yana tələsməsini seyr etməklə doldurmaq  qərarını verməyimin üstündən nə qədər keçdiyini artıq xatırlamırdım. Son aylar bu ritual oyuna çevrilmişdi.  

   Küçədən keçənlər öz yolları ilə gedir, mənsə onları iki müxtəlif nöqtə hesab edərək həndəsədən yadımda qalanlarla xəyali düz xətt çəkib birləşdirirəm. Paralel düz xəttlərin əzbər bildiyim qaydasını xatırlamağa çalışdım, amma adı qulağa xoş gələn xəstəliyim son vaxtlar yaddaşımı zəiflətdiyi üçün heç cür yadıma sala bilmirəm. Yenicə xəstəliyimi söyməyə hazırlaşırdım ki, onu bizim küçədən keçən qələbəliyin içində gördüm. Gördüyümə inanmırdım. Əsəbləşəndə üst dodağına kəpənəklər qonan, uşaqlığımın qəhrəmanı, uzun, buruqsaçlı qız, illər sonra qısa saçları ilə yaşadığım küçədən keçirdi.

 Bəzi tarixlər gözəl qadınların saçları ilə başlayır və bir gün elə o saçlarda da bitir. Onun küləyə qarışan saçları ilə ilk tanışlığım doxsanıncı ilin ortalarına təsadüf edirdi.

 Beton beşmərtəbələrin arasında kiçik, amma bir o qədər də əyləncəli məhəlləmizdə yeddi şüşə oynayardıq. O da hər dəfə şüşələri dağıda bilmədiyi üçün küsür, topunu da götürüb gedirdi. Arxasınca uçan buruqları bir az küləyin, bir az da əsəbin təsirindən daha sərt dalğalanırdı. O vaxtlar mikrorayonlar indiki kimi köhnə və tozlanmış deyildi. Binamızda hər millətdən insan yaşayırdı. Alt qonşumuz gürcü Daria xala, ikinci mərtəbədə qalan televizor ustası Eldar babanın yoldaşı Rima nənə, valideynləri ikinci dünya müharibəsində itgin düşmüş özünə o vaxtdan “nemes” deyən Klara xala məhəlləmizi millətlər ittifaqına çevirmişdi.

 Küləkli günlərin birində ikinci blokun üçüncü mərtəbəsində yaşayan, Ukraynadan nənəsinin yanına köçmüş qonşumuz  Slavikgilin evindən ətrafa hüzünlü klarnet səsi yayılmağa başladı.

 Blokdan orkestrin dirijoru kimi birinci Daria xala çıxmışdı. Onun ardınca əllərində şampan qədəhləri ilə uzun, sarı saçlı, yaşıl gözlü qadınlar, sonra gombul, hündür boylu , qara kostyumlu, şlyapalı əmilər çiyinlərində tabutla görünməyə başladılar. Bütün məhəllə klarnet səsinin ahənginə bürünmüşdü. Slavikin nənəsi, məhəllənin pişiklərinin dostu, bizə bayramlarda rəngli yumurtalar, şirniyyatlar verən tötya Nina ölmüşdü, biz isə uşaq ağlımızla baş verənlərin fərqində deyildik. Klarnetin ahənginə qoşulub, uşaqlarla rəqsetməyə başlamışdıq. Həmin gün onun buruq saçlarına daha çox vurulmuşdum, sanki notlar buruqlarına düzülüb məhəlləmizə yayılan hüznü dağıdırdı.

 Bu gün Tolstoy küçəsində gördüyüm qadın isə saçlarını kəsmiş və dəfn etmişdi. Artıq tarix dəyişmişdi. Mən mikrorayonda deyil Tolstoy küçəsində yaşayırdım, onun da buruqları yox idi.

 Eyvanıma yaxın kafelərin birindən Vaqif Mustafazadənin “Yollar“ını eşidirəm. Sevil kvarteti “Bizi yollar səsləyir” oxuyur. Bilirdim, onu gördükdən sonra mənim  bütün yollarım Tolstoy küçəsinə çıxacaqdı, buruqların dəfn olunduğu yerə.

-Birdəqiqə! Axı,yaddaşım zəifləmişdi.

Yaşılın yerini sarıya verib,

Noyabra qarışdığı vaxt

Bakının ən payızında

Sonda bütün küçələr Tolstoya çıxırdı

Bütün qadınlar, sevgililər kimi

uçurtma

Bir kadın var sahilde,
o esmer kadın
Öyle her kes gibi değil.
Aldı mı uçurtmasını eline,
belini dalgalarla yarıştırır.

Seni de başka sever
Usulca girer koynuna.
Bak,
nasıl da süzülüyor
uçurtması gök yüzünde.

O da aynen öyle süzülür
ruhuna insanın.
Var mıdır kanadı düşünürüm,
Yoksa da ben çizerim.

d64a132f57539efec004445abdbb1c0e

Yaxşılıqlarım

El bilir ki, sən mənimsənlə başlayırdı

Vətənin sərhədləri.

İndi baxıram sərhəddin boğazımdadı,Vətən.

Hər gün daha da az qalırsan bədənimdə.

Ayaqlarımı,

heç bir yay gedə bilmədiyim,

torpaqlarda itirdin.

Qollarımı,

atdığım qutulardan çıxmayan,

səsimlə itirdin.

Bütün yaxşılıqlarımı toplayıb,

bir qutu boşluq buraxıram.

Qalan sərhəddini də

qutuna qaytarıram.

Cəzam səndən,

ölümün əlimdən olmasın,

Payın artıq olsun, Vətən.

Image

 

 

 

Təklif

Səhərə Bəhram Bağırzadənin Hacıbala Abutalıbova yazdığı yazını oxuyaraq başladım. ( http://baku.ws/index.php?newsid=35184 ) Sizin də oxumağınızı istərdim. Bu şəhər Bakılıların olduğu qədər də hamımızındı. Bakıda doğulmağından, böyüməyindən asılı olmayaraq ona sahib çıxmaq bizim borcumuzdu. Çünki o küçələrdə çoxumuzun təhsil aldığı məktəb, universitet, sevgilimizlə gəzdiyimiz küçələr, ilk dəfə diplom əlimizdə sevinərək valideynlərimizə zəng etmək üçün dayandığımız səkilər, qarda sürüşüb yıxılmaqdan bizi qoruyan tutunduğumuz ağaclar, uşaq vaxtı futbol meydançası etdiyimiz məhlələr, qapı əvəzi istifadə etdiyimiz qarajlar, yedi şüşələr, ortadaqaldılar və nələr, nələr var. O küçələrdən bu gün bəlkə də çoxu dəyişib. Bunlar artıq keçmiş zamandı bu gün isə dəyişsə də gözəl ola biləcək bir hadisə baş verir küçələrdə. Yuxarıdakı yazıda da adı keçən Sovetski. O Sovetski ki, baxdığımız filmlərdən, çox sevdiyim Yuğ teatrı, köhnə İtaliyan filmlərini xatırladan, şəkil çəkdirmək üçün belə olsa getdiyimiz o qapılar var. Orada yaşayan insanlar onlara daha artıq pul verilsin və normal ev ala bilməkləri üçün etiraz edir bu onların təbii haqqıdı. Onların neçəsi üçün Sovetskinin tarixi, xatirələr önəmlidi bilmirəm və bu haqqda nəsə yazmaq haqqını özümdə hiss etmirəm. Ancaq çox önəmli bir mövzü var ki, bu da etirazdan asılı olmayaraq oranın söküləcəyidi. Neçə ki, Basin söküldü. İnanıram ki, bu yazımı az da olsa insan oxuyacaq və bir dəfə belə olsa şəhərin insanlarına da qulaq asacaqlar. Bizdən təklif etmək  olsun.

Təklif: Mən dünya insanı olaraq özümü heç də bir New York sakinindən aşağı hiss etmirəm, əgər onların belə parkı varsa, mən yaşadığım şəhərdə niyə olmasın?!Image

Daha mərmərli park istəmirəm və əminəm bu şəhərdə mənim kimi düşünən minlərlə olmasa da yüzlərlə insan var. Park salınacaqsa Bakının ekoloji problemləri üçün ürək ola biləcək park olsun. Biz bol oksigenli şəhər istəyirik. Hansısa bayrama, tədbirə görə bir il içində mütləq bitməlidi tərzində park istəmirik.Ağac əkmək lazımdısa özümüz iştirak edərək şəhərimizi canlandırarıq, bircə mərmər olmasın.Elə o ərazidə də Bəhram Bağırzadənin acıq hava muzeyi təklifi icra olunsun,əmin olun bu turistlərə daha maraqlı olar, onlar bizim mərmərli parklara sadəcə neftdən gələn pul kimi baxırlar o da heç kimə lazım deyil. Bu gün sala biləcəyimiz o park, beş il sonra olmasa da qırx il sonra təqaüdə çıxanda dostlarla gəzməyə kölgəli bol oksigenli parkımız olar. Qocaların sümüyü də kövrk olur, mərmərdə yıxılmaq əvəzinə belə bir şəhər istəyirəm.

Gözəl,günəşli, oksigenli, yaşıl səhərlərə və şəhərlərə.

Kamran Hacıyev. Söhbət.

DSC_0468[1]

Kamran Azərbaycan tibb universitetinin insana qazandıra biləcəyi ən dəyərli insanlardandır. Ona görə də əlavə heç nə yazmadan keçirəm söhbətə.

Kamran, öncə olan 2 söhbətdən təqribi xəbərin var şərtlər necədi. Bəlisiz, qalstuksuz, tam səmimi söhbət edirik. Gərək sifariş etdiyim çaydan sən də edərdin dadı əladı, hətta Double Coffeeyə bir bu çaya görə gəlmək olar. 1-ci sualın İlhamla söhbətimiz olan gündən hazırdı. 10-cu suala belə bir cavab vermişdi ki, istərdim Azərbaycanda orta statistik tələbənin görüntüsü dəyişsin. Mühazirə zalına daxil olanda necə hiss edirsən özünü, çətindimi səninlə eyni zövqdən olmayan o qədər tələbə ilə yan-yana olmaq?

-Elə də çətin olmur.Çox da fərqli geyinmirəm, normal tələbənin rahat ola biləcəyi tərzdə geyinirəm. Bilirsən rahat olmaq lazımdı, hələ bizim kimi hər dərsi bir xəstəxanada keçən tələbələr hamıdan rahat olmalıdı. Əsas da qızlar hündür ayaqqabıda, göstərişli paltarlarda , ziyafətə gedər kimi gərəksiz makiyajla dərsə gələndə mümkün deyil rahat olsunlar, görürəm axı rahat deyillər. Universitetdə də qalstuk,ayaqqabı ,kostyum geyin işləyəndə də bəs nə vaxt rahat yaşayacan. Ola bilər rahatlıq anlayışı adama görə dəyişsin, yenə də tələbə üçün heç vaxt xəttli şalvar cinsdən rahat ola bilməz.

İnsanın zövqünün formalaşmasına nələr təsir edir?

-Kitablar, kinolar, ən əsası da səyahət. Başqa mədəniyyətlər olaN yerlərə səyahət edərək, öz aid olduğun torpaqlardan kənarda fərqli geyimlər, insanlar, hekayələr görmək, yaşamaq şansın olur və bunları zamanla öz üzərində yoxlayır, yeni nəticələr əldə edirsən. Oxuduğun hansısa kitabda qəhrəmanı yazar elə təsvir edir ki, elə bilirsən başında papaq, kürəyində köhnə boz bir pencək adamla söhbət edirsən. Ən adi gedirsən bir yerə görürsən orada kim isə bandana taxır , fikİRləşirsən niyə də yox, bəlkə mənə də yaraşar. Özünə bir bandana alırsan. Belə milyonlarla misal çəkmək olar. Bir az da açıq düşüncəli olmaq lazımdı, ətrafa baxanda aydın görünür ki, o insanlar daha zövqlü və maraqlıdılar. Kitab oxuyur, gözəl musiqi zövqü var, keyfiyyətli insandı. Bütün bunlar toplu halda insanı insan edir.

Günümüzdə görürük ki, bütün kitab oxuyanlar, filmə baxanlar, səyahət edənlər dediyin kimi zövqlü və keyfiyyətli insan olmur. Elə bil tində dayanan bir adamı göndərirsən Amerikaya o orada da bir tin tapır oturur. 2 insan(46 xromosomlu) bir-birinə aidiyyatı olmayan kitab oxuyurlar, tam ayrı film zövqləri var, eyni ölkəyə göndəririk qayıdanda elə danışacaqlar elə bil ki, eyni yerdən gəlmirlər. Bir həkim məntiqini işə sal görək, bunun səbəbi nə ola bilər?

-İnsanlar həmişə dəyişməyə açıqdılar. Düşünmürəm kökündə bioloji bir səbəb olsun. Daha çox doğru təhsil dayanır əsasında. Bilmək olmazdı bəlkə lisey təhsili almasaydım, dostlarımı yanlış seçsəydim bu gün mən də başqa bir adam olardım. Hər şey təhsildən keçir, doğru təhsil verməklə əmin ol tində dayanan adamı da ən azı ayaq üstə qaldırmaq olar. Uzun illərdi eyni təhsil sistemindən canımızı qurtara bilmirik, eyni yol monoton olaraq da davam edir, kitablarda eyni mövzular, nənə , nanə, nəvə. İbtidai sinif şagirdinə mədhiyyə, milli -mənəvi dəyər öyrədənə kimi dünyanı, insanlığI öyrətmək olar. Ortaya doğru təhsil gəlsə ,ac gözlüklə yeyər şagirdlər. Misal, liseydə ingilis dili dərsində dinləmədə Cat Stevens – Lady D’Arbanville mahnısına  qulaq asdırırdı müəllim. Əslində kiçik nüansdı amma insanın formalaşmağında 1 kərpicin belə çox əhəmiyyəti var, yığılır, yığılır və sən olursan. Dayımın uşaqlarına doğum günlərində kitab almağa çalışıram. İş keyfiyyətli insan olaraq yetişməkdədi, bunun resepti olsa da yazsaq hamıya.(gülür).

Doğru təhsili seçməkdə böyüklərə düşür işin çətini, uşağın başı qatışsın deyə tablet alan adamlar var. Bunun əvəzinə bir nağıl kitabı alsa, oxusa uşağına nə gözəl olar. O uşaqların yadında qalacaqsan. Bu günkü kimi yadımdadı ikinci sinifdə oxuyurdum əmim Türkiyədən Hans Xristian Andersonun “Düyməcik“ nağılı olan şəkilli kitab gətirmişdi indiyə kimi qalır.

-Genotip fenotipdə özünü görsədir. Yığılan, səni sən edən nə varsa, bir yaşdan sonra sənə həyatda rahat yaşağamağa kömək edir, bir az stressini azaldır, düşün ətrafda hər kəs rahatdı, maraqlı görüntü olar.

Bildiyim qədəri ilə valideynlərin Gəncədə yaşayır və çox da zəngin ailənin övladı deyilsən. Buna baxmayaraq tələbə vaxtından səyahət edirsən. Əgər insanın arzuları və hədəfləri varsa, reallaşması üçün külli miqdarda maddi dəstək lazımdı ya çox az pulla arzuları yaşamaq  olar?

-1-ci fikirləşmək lazımdı sənin arzun nədir, nələrə önəm verirsən. Adam olar atdım məsələn, Budapeştdə Dunayın sahilində 5 ulduzlu oteldə şərabımı içim, eyvandakı mənzərə Budadakı qalaları görsətsin. Mənim üçün minimum xərclərlə getdiyin yerdə özünü turist kimi hiss etmədən gəzmək  çox maraqlıdı. Yadıma gəlmir indiyə kimi getdiyim şəhərlərdə bahalı restoranlarda el dili ilə desək yeyim-içim, həmişə çalışmışam ruhu olan küçələrdə, adi insanların odluğu yerlərdə, arxa məhlələrdə gəzib şəhəri hiss edim. Şəhərlərin ruhu o küçələrdədi, ən yaxşı münasibətlər, hekayəsi olan insanlar bir sözlə həyat var o küçələrdə. Budapeştdə Ruin publar olan küçəni gəzmək, zənnimcə adama 5 ofisantın qulluq etməsindən rahatdı. Kəşf etmək lazımdı getdiyin yeri, yenə deyirəm zövqlər və dəyərlər fərqlidi. Göndərərəm sənə yerləşdirərsən bəlkə səyahət etmək arzusunda olanlara az da olsa köməyim dəyər.( https://www.couchsurfing.org/ ,http://helpx.net/)

Bu saytların hər 2-si hostinglə bağlıdı. Bu dəfə gedəndə şəbəkələrdən istifadə edərək macar ailəsində qaldım, çox maraqlı olur, onlar sənlə macar dəyərlərini bölüşür, milli -mənəvi həqiqətləri çatdırır (gülür).

Səyahətlərdə rastlaşdığın hekayəsini dinlədiyin insanlardan ən çox yadında qalan kim olub?

-Cənubi Koreyalı qızla söhbət etmişdim, təsəvvür elə adam 7 aydı gəzirdi , Avropaya gəlməmişdən əvvəl Afrikada olmuşdu. Avropaya gəlmə səbəbi də festivallarda iştirak etmək idi. Afrika haqqında elə maraqla danışırdı, oradakı insanlardan, mədəniyyətdən. Əslində çox az vaxt söhbət etmək şansımız oldu hostelin qarşısında pilləkənlərdə bir siqaret çəkdik o müddətə sığacaq qədər, amma həyatı tam yaşamış təsiri bağışladı mənə.

Dünyamız bu qədər qloballaşsa da arada adama elə gəlir böyük coğrafi kəşflərə qədər olan yeni dünya, köhnə dünya söhbəti düzdü, sən necə hesab edirsən?

-Gördüyüm qədəri ilə hər cəmiyyətin öz dəyərləri, mədəniyyəti var. Amma qloballaşan deyirik, dünya artıq elə bir yer olub ki, getdiyin hər ölkədə cin restoranı görə bilirsən. İnsanlar qaynaşıb, ayaq basılmayan yer tapmarsan, hər yerdə türklər var. Venesiyada şəhərin tam mərkəzində sağlam dönər gördüm. Bu gün Avropaya, Amerikaya o qədər insanlar gedib gəlib ki, demək olar heç kim fərqlənmir, getdiyin ölkələrdə hər rəng adam görə bilərsən. Tamam fərqli bu gün insanlıq üçün ən maraqlı Steve McCurry-nin  blogunda gördüyüm yerlərdi.(stevemccurry.wordpress.com) o Hindisdanda, Nepalda, Kostarikada şəkillər çəkir, bu gün dünya insanı üçün oralar başqa dünyadı. Hər kəsin zövqündə deyil hamı Amerikaya, Avropaya qaçır. Ancaq bir latın Amerikası nə qədər gözəldir diqqət etsən. Ruh var oralarda. Rionun şəkillərinə baxırsan,baxırsan,baxırsan. Elə insanlar, elə yerlər görürsənki günümüz insanı üçün kəşf edilməmiş cənnət ola bilər. Yol pulu bahadı ortada o boyda atlantik okean var, autostopda edə bilmərəm. Onun üçün işləmək lazımdı.

İnsanlardan çox danışdıq və bilirəm həkim olmaq yolunda irəliləyirsən, həkim olmaq öz seçimin olub ya Azəzrbaycandakı ailə quruluşlarının təsiri ?

-Belə deyim bizim nəsildə həkim yoxdu,ilk özüm olacam. Lisey vaxtı biologiya olimpiadaçısıydım, fikirləşdim ki, bu sahə daha maraqlı olar, ancaq düzünü deyim qəbul olanda həkimlik haqqında elə böyük planlarım olmayıb. Özün bilirsən bizim cəmiyyətdə həkimə verilən qiymət nə yerdədi, hər kəs övladının həkim olmağını istəyir və bununla yanaşı həkimləri də söyür. Həkimlik bu qədər bəsit peşə deyil. Ona görə çalışıram peşəmə Azərbaycan prizmasından yanaşmayım. Ce Gevera demiş: “Həkim dünyanın ən azad insanıdı. Çantası və alətləri ilə istədiyi hər yerə gedə bilər. Harada olursa olsun insanlara kömək edə bilər, çalışar və qarnını doyurar. ” Həkimlik cəmiyyətə insan qazandıra bilməkdi, özünü və insanlığını itirmək yox. İxtisas seçimimdə də başlıca məqsədlərimdən biri bu olacaq insan qazanmaq və qazandırmaq. İnsanların azadlıqlarını geri qaytarırsan nə gözəldi qolu sınmış bir adamın ətrafının hərəkətini bərpa etmək, insultlu bir xəstəyə yeriməsində kömək etmək. Səndən niyə fzioterapiya istəyirsən soruşanda demişdin belə bir cümlə. Hər gün bu prosesləri icra etdikcə bir müddətdən sonra kiçik görünəcək gözünə etdiklərin, ancaq insanlıq üçün nə qədər böyük işdir. Həkimlik elə belə söhbət deyil. Bütün peşələr sevilərək icra olunanda gözəldir əlbəttə, amma bir memar bina modeli verər, mühəndis tikər, həkim onun içində yaşayacaq insanları cəmiyyətə verməlidi. Həkimin dəyərləri olmalıdı, salam mən həkiməm deməklə olmur bu iş. Həkim keyfiyyətli insan olmalıdı, keyfiyyətli insan deyilsə istəyir lap peşəsində ən 1-ci olsun faydası yoxdu. Ümid verəcək insan olmaq asan deyil, kitablarda yazılan kimi olmur həyatda, ayıq başla dərk etməlisən və ən yaxşısı olmağa çalışmalısan, kiçik şeylər üçün yox.

Təhsilini davam etdirəcəksən burada və ya ölkə xaricində, peşəndə istədiyin yerdə olandan sonra qayıdıb aid olduğun xalqa xidmət etməyi düşünürsən ?

-Niyə də olmasın. Bizə də insanları sırf pul olaraq görməyən həkimlər lazımdı, demirəm mən pulsuz müalicə edəcəm bu gülünc səslənər, peşəndə ən yaxşısı olsan onsuz da kim isə dəyərləndirir səni, dövlət dəyərləndirməsə də. Tənqid edirəmsə ki, həkimlik Azərbaycanda deqradasiyaya məruz qalıb və.s qayıdıb tənqid etdiklərimi düzəltmək yolunda nə isə etməsəm, səhvlərin davam etməsini göz yumsam bu ikiüzlülük olar. Həkimlik hər yerdə həkimlikdi. Mənim üçün fərqi olmaz bir türk, latino, erməni ürəyi əməliyyat etmək. Ancaq təbii ki, sırf doğru səhiyyə, doğru dəyərlər üçün qayıdaram. Millətçi deyiləm, ancaq dəyişiklik istəyirəmsə bunue lə dəyişmək istədiyim yerdə edərəm. Qandinin sözü olmasın “dünyada görmək istədiyin dəyişiklik ol“. Özün özünü dəyiş, işlədiyin yerdə sən onlardan deyilsənsə  içində dəyişməyə meyli olan kimsə sənlə eyni dəyərləri bölüşməyə başlayacaq belə-belə cəmiyyət də dəyişir.

Fonda bayaqdan fikir verirəm qulağa xoş musiqilər səslənir. Zövqdən danışdıq yuxarıda. İnsanların həmişə özünü müdafiə cümləsi olur zövq məsələlərində “zövqlər müzakirə edilməz“ kimi. Sənin üçün bu dünyada müzakirə edilməz deyə biləcəyin nəsə var ?

-Dəyərlər müzakirə edilməz.

Türkayın birinci sualı da hazır oldu bu cavabla . 🙂

Çatdıq 10-cu suala. Dəyərlərdən danışdıq, səyahətlərdən danışdıq, zövqlərdən danışdıq , “İnto te wild“ filminə baxmış olarsan. Film mənə çox təsir etmişdi, filmin sonunda belə bir cümlə yazır qəhrəman “Xoşbəxtlik paylaşıldığı zaman real olur “, əgər Moşunun xoşbəxtliyinə qafiə tapmalı olsan sən necə izah edərsən xoşbəxtliyi?

-Xoşbəxtlik doğrudan da kiminləsə bölüşəndə ortalığa çıxır. Eyni dəyərləri , düşüncəni bölüşdüyün insanlarla olanda xoşbəxtlik Cem yılmazın dediyi kimi içimizdə,içimizdə qalmır. Xoşbəxtlik ətrafa yayılır. İnsan özünü tapmaq üçün yaşamalıdı, tapdığını hesab etdiyin gün xoşbəxt olursan. O kinodan götürüləsi çox nüans var o cümlədən başqa da elə Eddie Vedder – Society mahnısı, nəyə desən dəyər.

Biz bu hissədə filmdən danışdıq ,onu yazmıram ki, baxmayanlara maraqlı qalsın film.

-Polşada olanda yaşadığım kiçik xatirəmi danışım, sualın cavabı elə o xatirədədi. Praqaya kimi ispan dostlarımla getdim, ordan da Litvalı dostumla görüşmək üçün Polşaya getməli idim. O da yazdı ki, bütün pulumu verib 2 bilet almışam Vroclava kimi amma bilmirəm necə qayıdacıq. Vroclav-Krakov-Varşava belə xətt boyu gəzməli idik. Vroclavdan Krakova autostop edərək getdik. Xəritəmiz də var idi. Amma yolunda getməyən nə isə vardı. Çünki orada bizdəki kimi deyil, sürücülər autostop edirsənsə sənlə əlaqə qurur izah edir ki, bəs burdanam uzaq yola getmirəm və.s. Axırda bir qadın saxladı izah etdi ki, bəs Krakova getmək üçün səhv yoldasız, mən sizi apararam benzin doldurulan stansiyaya oradan rahat gedə bilərsiz. 5-10 dəqiqə benzin doldurulan stansiyada gözlədik orta yaşlı kişi ilə danışdıq, adam Vroclavla Krakov arasında şəhər var ora gedirdi. Burdan ora 120 km idi, oradan da Krakova 80 km. Polşada da yaşlı nəsil soveti görsələr də rusca demək olar bilmirlər, bu kişi də rusca da bilmirdi, mən də elə yaxşı bilmirəm rusca (gülür), ingiliscə də zorla bir təhər insan dili ilə anlaşmağa çalışırdıq. Belə başa düşdük kİ, 55 yaşı var, 2oğlu, 1 qızı və nəvələri var. Dediyi yerə kimi apardı oradan da yaşlı bir qadının maşını ilə Krakova getdik. Qadın kalassika idi təmiz, yol boyu Şopen,Bax qulaq asa –asa gedirdik. Yolda baxdım ki, portmanatım yoxdu. Yaxşıkı passportumu yan cibimə qoymuşdum, 1 az sevindim itirməmişəm onu da. Portmanatda da bir az pul və kartlar var idi. Mənə pul göndərin deyəcək adam da yoxdu o anda. Xoşbəxtlikdən 1-ci mindiyimiz maşındakı dayı kartını vermişdi ki, bəs oğlum ingilis dilində bilir nəsə probleminiz olsa zəng edərsiz o sizə kömək edər. Son ümid olaraq dayıya yığdım ki, bəs bəlkə portmanatım sizin maşında qalmış olar. Krakovda evində qalacağımız adamdan xahiş etdik o danışdı və kişi səhər xəbər etdi ki, mənim maşınımdadı sabah da anamın ad günüdü bacım Krakova yaxın şəhərdə qızını ziyarətə gəlib  o sizi bura qaytara bilər. Nə isə qadınla da əlaqə saxladıq yolda maşının təkəri partladı 1 saat da onu düzəltdirdi. Mən də belə özümü yaşamın axışına buraxmış halda hadisələri izləyirəm. Axırda gəldik restorana fikirləşdim portmanatı götürüb gedəcəm, təsəvvür elə adamın anasının doğum gününüdü. Bizə danışdığı hamını gördük. Oğulları, qızı nəvəsi. İronikdi həyat, danışanda demişdim1 gün görüşərik oğlunuzla da. Hamsını gördük yəni. Anası bizi qoymadı çıxmağa restorandan eyni bizim ailələrdəki kimi gəldi bizi belə ürəkdən öpdü, 1 an özümü Gəncədə toyda hiss elədim. Etiraz edəcək vəziyyət də deyil, nəyə etiraz edəcən pul yox acından ölürsən. Stolun da üstündə hər nə desən var, o qədər yedim -içdim, elə xoşbəxt idim ki, qarın tox , əhval əla, beyin duman, portmanatımı tapmışam. Sonda da dayının oğlu gətirdi bizi şoseyə kimi oradan da bir dayı tapdıq pejosu ilə gəldik Krakova. O an anladım ki, əsil xoşbəxtlik belə anlarda yaşanır.

Sonda adətimiz üzrə gün haqqında ümumi fikrini eşitmək istəyirəm.

-Əşyaları yox, xatirələri və anları yığaq, oxuyan da, özüm də, sən də.