şəhərə yol var

Getməyə adamı olmayanda

son yarpağı düşür payızın.

Dəyişirsən fəsil-fəsil üzünü,

xəbərin yer dəyişdiyi kimi

cümlənin başına keçirsən.

Darıxmağın yerini yoxluq alır,

yoxluğun da adını dostluq.

Küləyindən günah zəncirləri hörən

şəhərə doğru əsib,

qocalmaqdısa insanın

Tanrıya gedən yolu?!

Yolumuza sınıq körpülər salırlar.

Advertisements

Göz

Şux mahnıların eşidildiyi səhərlərdə,

Uzaq şəhərlərdən duman çıxır.

Kiminin incə bel stəkanında,

Kiminin də soyuq kəsmiş nəfəsində,

Hər kəs ölür bu dünyada.

Cənab sənətkar,ölməyi hər kəs bacaran

Yumru dünyada,gərək elə öləsən ki,

”Dənizin mavisinə,

günəşin sarısına,

az baxdım deməyəsən.”

Dənizindən duman axan,gözlərindən oxunur.

Qırışları dərin olan,adamların arxasından

Quşlar ən şux nəğməsini pıçıldayar,

Uzaq sahillərdə, dumanlı gəmilərdə.img_4065

 

 

 

Günəbaxan

Evin bu ucundan,

o ucuna yüz ölçümdü,

Sülh quşlarını yığıb,

Sərhədləri bir-bir dənləsək,

Dünya əgər evimdisə,

sığışarmı yüz ölçümə?!

Yumaqlayıb ovuclarda,

Sərhəd toplarından,

Yüz ölçümlük dünya qursaq.

Bu ucundan,o ucuna

Bir,iki,üç…

Yenə və yenidən günəbaxanlar

Qalib gəldi.
image

Buruqlar küçəsi

 

 Bakı hər il olduğu kimi yenə öz payızını yaşayırdı. Mən isə Tolstoy küçəsində yerləşən evimin eyvanından payıza baxırdım.

  Haşimoto olduqdan sonra oyandığım bütün səhərlər həkimin yazdığı dərmanı içib, səhər yeməyinə kimi yarım saat gözləməli olurdum. Bu zaman dilimini eyvanımdan insanların qarışqa kimi o yan-bu yana tələsməsini seyr etməklə doldurmaq  qərarını verməyimin üstündən nə qədər keçdiyini artıq xatırlamırdım. Son aylar bu ritual oyuna çevrilmişdi.  

   Küçədən keçənlər öz yolları ilə gedir, mənsə onları iki müxtəlif nöqtə hesab edərək həndəsədən yadımda qalanlarla xəyali düz xətt çəkib birləşdirirəm. Paralel düz xəttlərin əzbər bildiyim qaydasını xatırlamağa çalışdım, amma adı qulağa xoş gələn xəstəliyim son vaxtlar yaddaşımı zəiflətdiyi üçün heç cür yadıma sala bilmirəm. Yenicə xəstəliyimi söyməyə hazırlaşırdım ki, onu bizim küçədən keçən qələbəliyin içində gördüm. Gördüyümə inanmırdım. Əsəbləşəndə üst dodağına kəpənəklər qonan, uşaqlığımın qəhrəmanı, uzun, buruqsaçlı qız, illər sonra qısa saçları ilə yaşadığım küçədən keçirdi.

 Bəzi tarixlər gözəl qadınların saçları ilə başlayır və bir gün elə o saçlarda da bitir. Onun küləyə qarışan saçları ilə ilk tanışlığım doxsanıncı ilin ortalarına təsadüf edirdi.

 Beton beşmərtəbələrin arasında kiçik, amma bir o qədər də əyləncəli məhəlləmizdə yeddi şüşə oynayardıq. O da hər dəfə şüşələri dağıda bilmədiyi üçün küsür, topunu da götürüb gedirdi. Arxasınca uçan buruqları bir az küləyin, bir az da əsəbin təsirindən daha sərt dalğalanırdı. O vaxtlar mikrorayonlar indiki kimi köhnə və tozlanmış deyildi. Binamızda hər millətdən insan yaşayırdı. Alt qonşumuz gürcü Daria xala, ikinci mərtəbədə qalan televizor ustası Eldar babanın yoldaşı Rima nənə, valideynləri ikinci dünya müharibəsində itgin düşmüş özünə o vaxtdan “nemes” deyən Klara xala məhəlləmizi millətlər ittifaqına çevirmişdi.

 Küləkli günlərin birində ikinci blokun üçüncü mərtəbəsində yaşayan, Ukraynadan nənəsinin yanına köçmüş qonşumuz  Slavikgilin evindən ətrafa hüzünlü klarnet səsi yayılmağa başladı.

 Blokdan orkestrin dirijoru kimi birinci Daria xala çıxmışdı. Onun ardınca əllərində şampan qədəhləri ilə uzun, sarı saçlı, yaşıl gözlü qadınlar, sonra gombul, hündür boylu , qara kostyumlu, şlyapalı əmilər çiyinlərində tabutla görünməyə başladılar. Bütün məhəllə klarnet səsinin ahənginə bürünmüşdü. Slavikin nənəsi, məhəllənin pişiklərinin dostu, bizə bayramlarda rəngli yumurtalar, şirniyyatlar verən tötya Nina ölmüşdü, biz isə uşaq ağlımızla baş verənlərin fərqində deyildik. Klarnetin ahənginə qoşulub, uşaqlarla rəqsetməyə başlamışdıq. Həmin gün onun buruq saçlarına daha çox vurulmuşdum, sanki notlar buruqlarına düzülüb məhəlləmizə yayılan hüznü dağıdırdı.

 Bu gün Tolstoy küçəsində gördüyüm qadın isə saçlarını kəsmiş və dəfn etmişdi. Artıq tarix dəyişmişdi. Mən mikrorayonda deyil Tolstoy küçəsində yaşayırdım, onun da buruqları yox idi.

 Eyvanıma yaxın kafelərin birindən Vaqif Mustafazadənin “Yollar“ını eşidirəm. Sevil kvarteti “Bizi yollar səsləyir” oxuyur. Bilirdim, onu gördükdən sonra mənim  bütün yollarım Tolstoy küçəsinə çıxacaqdı, buruqların dəfn olunduğu yerə.

-Birdəqiqə! Axı,yaddaşım zəifləmişdi.

Yaşılın yerini sarıya verib,

Noyabra qarışdığı vaxt

Bakının ən payızında

Sonda bütün küçələr Tolstoya çıxırdı

Bütün qadınlar, sevgililər kimi

Danışır Bakı

Bütün elanlarda danışır Bakı yazılıb,

O isə intihar etmişdi çoxdan.

Hassın şeirindən dirək,

Herisçinin sözlərindən kəndir düzəldib

Basindən asmışdı ən son.

Sonra eşitdim ölməyib,

yenə danışır.

Keçən gün səsi boğuq da olsa

Sovetskidən gəlirmiş,

dedilər, amma inanmadım.

Biz onu çoxdan şeirlərdə

dəfn etmişdik.

Bir şeir də siz oxuyun,

Xortlamaz!

Xəqani Hasın şeirləri və ya Bakı üçün indidən darıxmağa başlayan bir şairin sayıqlamaları kimi də qəbul edə bilərsiniz. (P.s.Şeir yazmaq və yazmamaq elə bir çıxılmaz dilemmadır ki, onu sadacə yazmamaq üçün özünü məcbur edənlər anlayar fikirləşsəm böyütmüş olmaram.)

uçurtma

Bir kadın var sahilde,
o esmer kadın
Öyle her kes gibi değil.
Aldı mı uçurtmasını eline,
belini dalgalarla yarıştırır.

Seni de başka sever
Usulca girer koynuna.
Bak,
nasıl da süzülüyor
uçurtması gök yüzünde.

O da aynen öyle süzülür
ruhuna insanın.
Var mıdır kanadı düşünürüm,
Yoksa da ben çizerim.

d64a132f57539efec004445abdbb1c0e